What Maisie Knew – must-see film voor jeugdzorgwerkers

De afgelopen jaren is er een nieuw woord aan de Nederlandse taal toegevoegd: vechtscheiding. Het woord staat voor een slepende echtscheidingsprocedure waarbij de voormalige partners elkaar te vuur en te zwaard bestrijden, waarvan zonder uitzondering de kinderen de dupe zijn.

Susanna, Maisie and Lincoln

Susanna, Maisie and Lincoln

Soms halen die vechtscheidingen op wrange wijze de landelijke media, zoals op 6 mei 2013, toen Jeroen Denis dood gevonden werd in een bos in de buurt van Doorn. Twee weken later werden zijn zonen Ruben (9) en Julian (7) dood aangetroffen in een duiker bij Cothen. Jeroen was al vijf jaar in een vechtscheiding verwikkeld met zijn ex Iris van der Schuit.  Iris beschuldigde Jeroen van lichamelijke mishandeling van zijn zonen en jeugdzorginstellingen gingen hier keer op keer serieus op in. Uit het Inspectierapport http://www.igz.nl/actueel/nieuws/onderzoek_naar_aanleiding_van_een_calamiteit_in_de_provincie_utrecht.aspx. over het onderzoek naar aanleiding van de doding van Ruben en Julian, blijkt echter dat de broertjes helemaal niet mishandeld werden.

In het rapport lees je wel dat Jeroen vaak slecht of te laat geïnformeerd werd door de instanties in vergelijking met Iris.  Jeroen voelde zich bijzonder onmachtig, zo blijkt uit het rapport, met uiteindelijk de bekende dramatische afloop. Al lezend bekroop mij de gedachte dat dit gezin waarschijnlijk beter, of op zijn minst net zo goed of slecht af was geweest, zonder al die jeugdzorgbemoeienis.

Maisie and Lincoln

Maisie and Lincoln

De film What Maisie Knew begint als een vechtscheiding. Beide ex-partners springen zonder al te veel nadenken al snel in een nieuw relatie-avontuur, en de 7-jarige Maisie is de speelbal, die het ogenschijnlijk allemaal moeiteloos ondergaat. Haar gezicht vertelt echter een ander verhaal. Terwijl haar ouders zich voornamelijk bekommeren om hun werk (vader is kunsthandelaar, moeder zangeres in een rockband), doen stiefmoeder Margo en stiefvader Lincoln hun best om Maisie ‘gewoon’ kind te laten zijn.

De film is bijtend op de momenten dat Maisie totaal ondergeschikt gemaakt wordt aan de grillen van haar ouders. Op andere momenten zie je Maisie genieten van de aandacht die Lincoln haar geeft. Dan voel je de enorme veerkracht die zo kenmerkend is voor veel kinderen: ook onder moeilijke omstandigheden weten ze vaak te genieten van de positieve ervaringen die er ook zijn.

De laatste scene van de film is de sleutel. Moeder Susanna wil Maisie meenemen op haar tournee, terwijl Maisie al op strandvakantie is met Margo en Lincoln. Het dringt eindelijk tot Susanna door dat ze haar dochter verwaarloosd heeft; ze klemt zich huilend en schuldbewust aan Maisie vast. Maisie heeft een afspraak om de volgende dag te gaan vissen in een boot en zegt tegen haar moeder dat ze niet mee wil op tournee. Susanna accepteert dit, ze laat haar dochter bij Margo en Lincoln. Ze gaat mee met de behoefte van haar kind, een daad van liefde.

De film is prachtig vanuit het perspectief van Maisie maakt, wat een grote mate van nabijheid creëert, zonder sentimenteel te worden. Aan de kinderbeschermings- en vechtscheidingszaken die ik onder ogen heb gehad, valt me op dat zo weinig vanuit het perspectief van het kind gezocht wordt naar oplossingen. What Maisie Knew  houdt dat steeds voor ogen.

Dit bericht werd geplaatst in Wetenschap & Maatschappij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op What Maisie Knew – must-see film voor jeugdzorgwerkers

  1. Amina Memon zegt:

    I agree that the perspective of the child was a novel and captivating element of this movie. The camera focuses on Maisie in almost every single shot often cutting out the adults. As a psychologist I was constantly wondering how much Maisie did actually know. She is portrayed as a preschooler in the movie (so about 6 years old) and hence would have a “theory of mind” and be able attribute mental states, intentions, desires, beliefs, thoughts to others and understand that these may be different to her own. However, we never know for sure because no-one asks Maisie what she wants (apart from that poignant last scene you describe). Maisie readily accepts being tossed from one parent, step-parent to another. She cries but she does not ask questions. And Yes the movie makers lead us to assume she is bright, strong and resilient. The final scene shows her happily running towards the camera for her much desired boat trip with not a care in the world. The classic American “happy “ending. But of course so much is left unsaid, Maisie’s Mom egotisitical rock star (Julianne Moore) clearly doesn’t have the capacity to care for her which is why she leaves her with the step-parents in the end. I don’t think this is an act of love, but self serving. The father -art dealer Setve Coogan disappears from the script and you are left wondering why the school teachers and authorities (the porter/doorman) at the apartment building have not contacted social services.

    As an aside the film is based on Henry James (1897) novel which was set in Victorian England and centered on the broken marriage of a middle class couple. I wonder what he would have said of the filmed adaptation. Of course in the victorian era, Maisie would not have been seen or heard!

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s