Doen we iets fout?

Een van mijn collega’s bezocht laatst een congres over trauma en dissociatie. Voor diegenen die het niet weten: dissociatie verwijst naar een tijdelijke ontregeling van het bewustzijn. Het komt geregeld voor. Bij patiënten, maar ook bij gezonde mensen. Denk aan het verhaal van een van je vrienden die zich niet meer herinnert hoe hij naar huis is gereden.

Volgens veel clinici zijn trauma en dissociatie nauw met elkaar verbonden. Die gedachte is omstreden. In ons land is daar veel en met redenen omkleed over geschreven. Dissociatie, zo zeggen veel wetenschappers, heeft eerder te maken hebben met een labiel cognitief apparaat dan met trauma. Mijn collega Dalena van der Kloet vond dat die cognitieve labiliteit vooral te maken heeft met een ontregeld slaap-waak ritme.  Ik bedoel maar te zeggen: er zijn ideeën en er zijn onderzoeksgegevens. Maar clinici lijken zich er weinig van aan te trekken; het is alsof je tegen een muur spreekt.

Wat ik vooral alarmerend vond is dat tijdens dat congres jonge kinderen ter sprake kwamen. Een clinicus beweerde dat zulke kinderen een dissociatieve identiteitsstoornis – voorheen multiple persoonlijkheid genoemd – kunnen oplopen van een trauma. Haar slide: “The freeze state in the face of overwhelming foetal and infant trauma without a safe attachment figure is the delivery room for infant dissociative states”.

Het gaat om jonge kinderen, die niet eens de verbale mogelijkheid hebben om de therapeut tegen te spreken. En daarom heeft de therapeut altijd gelijk. Het idee is dat een baby of peuter met een multiple persoonlijkheid op het ene moment “Lieve Jimmy” is en op het andere moment “Stoute Harry”. Hoe zou je kunnen aantonen dat een baby geen multiple persoonlijkheid heeft?

Het laat allemaal mooi zien dat ondanks alle kritische artikelen over trauma en dissociatie, doctrinaire ideeën hierover springlevend zijn. Doen wij iets fout dan? Waarschijnlijk niet. Volgens de Amerikaanse psycholoog Scott Lilienfeld en zijn collega’s is het slopen van doctrines nu eenmaal ontzettend moeilijk. Wat kunnen we wel doen? Tijd voor een nieuw en kritisch boek.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s