Het wonderlijke geval van Thomas Quick V

Dat er iets grondig mis was met de onder invloed van valium en psychotherapie in elkaar geflanste bekentenissen van Quick werd niet ontdekt door slimme politiemensen of consciëntieuze juristen. Het was onderzoeksjournalist Hannes Råstam die de zaak aan het rollen bracht. In 2008 zocht hij Quick vaak op in de forensische inrichting Säter. Råstam won het vertrouwen van Quick en worstelde zich door zijn metershoge dossier. Toen Råstam kritische vragen ging stellen, gaf Quick toe dat hij de bekentenissen had verzonnen. Het Zweedse Openbaar Ministerie en de betrokken psycho-experts bestreden aanvankelijk dat er problemen waren, maar inmiddels hebben zich diverse rechtbanken gebogen over de bekentenissen. In 2011 werd Quick vrijgesproken van twee moorden, in 2012 werd hij vrijgesproken van nog eens drie moorden en onlangs oordeelde het Hof van Norrland dat zijn veroordeling voor drie andere moorden wankel is en in aanmerking komt voor herziening.

Een paar maanden geleden verscheen het boek van journalist Råstam over de affaire. Zelf maakte Råstam de publicatie niet meer mee want hij overleed aan kanker. En Quick? Quick is blij met zijn rehabilitatie en ziet kansen voor een ruimhartige schadevergoeding voor de tijd die hij in het gevang doorbracht. Hij deelt zijn vreugde met de 5000 volgers die hij op twitter heeft. Hij staat televisiezenders geroutineerd te woord. En je vraagt je af: doet hij dat met dezelfde overgave als waarmee hij destijds meespeelde in de door tientallen TV camera’s gefilmde reconstructies van de moorden die hij had opgebiecht?

Quick laat zich graag portretteren als een onnozele hals die slachtoffer werd van overijverige verhoorders en gemankeerde psychotherapeuten. Maar de waarheid is dat Quick zich wentelde in het ontzag dat het publiek koestert voor seriemoordenaars.

De stille gedupeerden, dat zijn de nabestaanden van de slachtoffers. Daartoe behoort ook de familie van de Janni en Marinus Stegehuis, een echtpaar dat in 1984 in noord Zweden werden overvallen en vermoord terwijl ze in hun tent aan het slapen waren. Quick bekende de moord en speelde enthousiast mee in een reconstructie op de plaats delict. De reconstructie werd een klungelige vertoning. Quick wist bijvoorbeeld niet te vertellen dat de slachtoffers met hun hoofd naar de tentopening hadden geslapen. De politie vond het evenzogoed allemaal prima, de aanwezige psycho-expert zag er evenmin een probleem in (“heeft dat detail verdrongen”) en het eind van het liedje is dat de echte dader nog steeds rondloopt.

In 2010 nam het Zweedse parlement een wet aan die moest voorkomen dat de moordenaar van Olaf Palme vanwege verjaringstermijnen niet meer kan worden vervolgd. Zou goed zijn als Hare Majesteit’s vertegenwoordiger erop aandringt dat er een zelfde regeling komt voor de moordenaar van Janni en Marinus Stegehuis.

Literatuur:

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/20/thomas-quick-bergwall-sweden-murder/print

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het wonderlijke geval van Thomas Quick V

  1. Ewout Meijer zegt:

    Treffend dat je in dit kader Olaf Palme noemt. Die moord is inmiddels door niet minder dan 130 mensen bekend:

    http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/1850342/2011/02/22/Moord-op-Olof-Palme-130-bekentenissen.dhtml

  2. Pingback: Het wonderlijke geval van Thomas Quick IV | Forensische Psychologie Blog

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s