De Meldcode

Heus. Het stond op allerlei online nieuwssites: “Kindermishandeling nog niet genoeg herkend”.  Aldus de Inspectie voor de Gezondheidszorg.  Volgens een rapport van de inspectie wordt door de huisartsenposten nog te weinig kindermishandeling gesignaleerd en herkend. De cijfers moeten toch echt omhoog. De weg er naar toe is simpel.

De Meldcode Kindermishandeling, die in 2013 zorginstellingen gaat verplichten om gebruik te maken van “de meldcode” bij signalen van mogelijk misbruik, heeft een prachtig stappenplan opgesteld.  In een van de bijlagen treft de lezer een opsomming van signalen die wellicht zouden kunnen duiden op seksueel misbruik: zoals kinderen die niet spontaan zijn, nerveus overkomen, passief blijven, of hyperactief gedrag ten toon spreiden. Dus zowel passief als hyperactief gedrag kunnen een “signaal” zijn. Het stappenplan zegt trouwens ook dat hoe meer signalen er zijn, hoe suspecter het wordt. Vergelijk het met de dokter die zegt dat hoofdpijn, maar ook geen hoofdpijn kunnen wijzen op een hersentumor en als je alle twee hebt is het extra oppassen geblazen.

Natuurlijk is het voor leken, maar ook voor professionals in zorginstellingen een bijzonder moeilijke klus om te achterhalen of een kind het slachtoffer is van misbruik. Er zit nu eenmaal veel variatie in “de signalen”. De marsroute van de meldcode die de inspectie voorstelt, zal dus leiden tot een toename van niet alleen het aantal vals positieven, maar ook het aantal vals negatieven (de missers).  De Amerikaanse psychologen Kendall-Tackett en collega’s schreven al weer lang geleden (1993): “[t]here is virtually no general domain of symptomatology that has not been associated with a history of sexual abuse”. En ook: “some sexually abused children may also appear to have no apparent symptoms”.  Toch schijnt de meldcode te werken. Professionals die de meldcode gebruiken zouden 3 keer zo vaak ingrijpen dan collega’s die de code niet hanteren. Goh. Of die professionals het ook vaker bij het juiste eind hebben, wordt niet duidelijk.

De meldcode heeft ondertussen bijna de status van een decreet gekregen. Kijk naar de directeur Jos Lamé van de Riagg Rijnmond. Hij voelde er niets voor om zich te houden aan een meldcode. Zijn overwegingen: privacy voor zijn cliënten en de angst dat de meeste meldingen onterecht zijn. Verstandige man die Jos.  De gemeente weigerde wel drie ton subsidie aan zijn Riagg. Jos ging naar de rechter. Oordeel rechter: “Over de brug komen met dat geld”. Het zou wijs zijn als meerdere instanties het voorbeeld van de Riagg Rijnmond volgen.

Dit bericht werd geplaatst in Wetenschap & Maatschappij. Bookmark de permalink .

3 reacties op De Meldcode

  1. Pingback: Jeugdzorg de werkelijkheid | De GESEL Jeugdzorg

  2. C. Weterings zegt:

    hoe zit het met de mishandelingen van kinderen binnen de jeugdzorg zelf of pleeggezinnen of instellingen (bv. de Finkensieper gevallen), wordt daar ook melding van gemaakt, of hoeft dat niet gemeld te worden omdat het dan door ‘professionals’ gebeurd?

  3. Bert zegt:

    Precies C. Weterings, daar doen ze dat natuurlijk niet

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s