À perdre la raison: Indringende film over familicide

Image

Een forensisch psycholoog die op verzoek van de rechter of een advocaat een verdachte onderzoekt, komt in nauwe aanraking met de persoon van de verdachte van een ernstig misdrijf en zijn biografie. Dat is het fascinerende, en tegelijkertijd soms ook het moeilijke van het vak, omdat het je letterlijk niet koud laat. Zeker als het een moeder betreft die haar kind heeft gedood. Het is ook lastig uit te leggen hoe zo’n gruwelijk delict gepleegd kan worden, door een ogenschijnlijk ‘normaal’ mens. Het is maar zelden dat ik vind dat een film in staat is de tragische werkelijkheid die ik meemaak in mijn diagnostisch werk als forensisch psycholoog, tastbaar te maken. Meestal is het de filmregisseur te doen om goedkoop effectbejag, vloeit er (veel) bloed en eindigt de film ermee dat de slechterik zijn verdiende loon heeft gekregen.

De film ‘À perdre la raison’ van Joachim Fosse is alles behalve sensatiebelust. De film is losjes gebaseerd op de tragedie rond de Waalse Geneviève Lhermitte, die op 28 februari 2007 in Nijvel haar vijf kinderen vermoordde. De hoofdpersoon in de film, de jonge vrouw Murielle, woont in een vreemde constructie samen met haar Marokkaanse man Mounir en diens pleegvader André; een situatie die zij steeds meer als een gevangenis gaat ervaren. In een paar jaar tijd krijgt het jonge paar vier kinderen. We zien Murielle sloven in het huishouden, voor de klas staan en steeds vaker communicatieproblemen met Mounir hebben.

Oorzaken van het drama lijken er vele: de zielsgelukkige relatie die langzaam verslechtert, de vermoeiende zorg voor vier kinderen, de miserabele verhouding tot haar zus en haar moeder, de dubbelrol van André (dan lijkt hij haar te steunen, dan weer laat hij haar in de steek), culturele verschillen, maar bovenal – het onvermogen om op cruciale momenten indringend (in plaats van oppervlakkig) met elkaar te spreken en naar elkaar te luisteren. De psychiater die Murielle behandelt voor haar depressie hoort haar onvoldoende, Mounir is vooral met zijn eigen wensen en verlangens bezig en ook André mist zijn moment om het noodlot af te wenden. Vooral dit aspect is heel herkenbaar voor me, omdat het vaak zo gaat bij dit type familiedrama’s. Relatief gewone mensen, die nog nooit iets crimineels hebben gedaan, zien geen uitweg meer en gaan over tot dodelijk geweld. En altijd waren er de waarschuwingssignalen in de aanloop naar…

De Belgische actrice Émilie Dequenne (Murielle) won de Un Certain Regard Award voor Beste Actrice op het filmfestival van Cannes 2012 en de film zal de Belgische inzending voor de Oscars van 2013 zijn. Dequenne draagt de film en is van begin tot eind geloofwaardig; “ze sleurt je mee in Murielle’s maalstroom, ook wanneer er op dit reddeloos verloren personage al lang geen grip meer te krijgen valt”, aldus Kevin Toma in de Volkskrant van 13 september 2012.

Dit bericht werd geplaatst in Wetenschap & Maatschappij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op À perdre la raison: Indringende film over familicide

  1. Ellie Esser zegt:

    Geachte mevrouw Corine de Ruiter zou ik met U in contact kunnen komen om het hele v erhaal van Tanja Groen onder uw aandacht te brengen ? Ik heb daarover ook al twee reacties achter gelaten op het Forensische Psychologie Blog bij Fiets.

    met vriendelijke groeten , mevr. M.E.J. ( Ellie ) Esser

  2. Ellie Esser zegt:

    TER INFORMATIE…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s