Bevrijding in de jeugdzorg

Op 4 mei was ik te gast bij Nieuwsuur. Ik gaf een reactie op het nieuws dat de twee overvallers van de Haagse juwelier Stratmann al jaren bekend waren bij hulpverleners, maar dat zij geen grip op de jongens kregen.  Zie het artikel in het Algemeen Dagblad: Overvallers-juwelier-glipten-uit-greep-hulpinstanties.dhtml.

Ik schreef dit blog in reactie op de uitzending.

Bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) komt een melding binnen dat een 12-jarige jongen regelmatig met blauwe plekken op school komt. Ook spijbelt de jongen en gaat hij om met oudere jongens die in de criminaliteit zitten. Het AMK stelt een onderzoek in en vindt de situatie zo ernstig dat een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) geïndiceerd is.

Alleen de RvdK heeft de bevoegdheid om de rechter te adviseren over een eventuele OnderToezichtStelling (OTS) en/of uithuisplaatsing van een kind. De RvdK moet dan vaak het onderzoek van het AMK voor een deel ‘over’ doen. Als die OTS wordt opgelegd door de rechter, dan krijgt het gezin te maken met een gezinsvoogd die toezicht houdt op de maatregelen die in de OTS-beschikking van de rechter worden vermeld. Daarnaast krijgt het gezin te maken met hulpverleningsinstanties; dat zijn er soms meerdere, voor het kind en/of de ouders. Dit is een inefficiënt en bureaucratisch systeem, waarbij het eerste doel, namelijk het bieden van adequate hulp zodat het kind weer veilig kan opgroeien, te vaak volledig uit beeld raakt.

Ik ken geen ander land waar dit op deze manier geregeld is. In Engeland is er één instantie, Children’s Services, die de verantwoordelijkheid draagt voor de veiligheid van het kind als er sprake is van kindermishandeling en/of een kind ernstige gedragsproblemen heeft. Deze organisatie doet de diagnostiek, belegt een case conference met de professionals die het gezin gaan helpen, en is verantwoordelijk voor het toezicht op de uitvoering van de hulp. De organisatie is verplicht de gezinnen in de tijd te volgen zodat de kinderen ‘in beeld’ blijven.

Ook in deze situatie, waarin de professionele verantwoordelijkheid duidelijk geregeld is, gaan er soms zaken mis. Lees het Munro Review of Child Protection. Maar de voorwaarden voor een succesvolle begeleiding van gezinnen met problemen zijn in zo’n systeem wel een stuk beter. Dr. Eileen Munro verwoordt het op p. 52 van haar rapport als volgt: “One of the strengths in the English child protection system is the extent to which the many agencies and professions work together to coordinate their work with children and families”. Dit is geregeld in de Children Act van 2004.

Kinderen langer onder toezicht stellen, zoals de directeur van Bureau Jeugdzorg Haaglanden in de Nieuwsuur uitzending van 4 mei voorstelt, is geen oplossing als de hulp niet deugt. Er moet nodig gesnoeid worden in het woud van instanties binnen de Nederlandse jeugdzorg. Daarnaast dient er geïnvesteerd te worden in de (academische opleiding) van professionals in de jeugdzorg.

Dit blog verscheen ook op de Nieuwsuur website: http://nieuwsuur.nl/blog/2012/05/06/bevrijding-in-de-jeugdzorg/#more-382.

Dit bericht werd geplaatst in Wetenschap & Maatschappij. Bookmark de permalink .

2 reacties op Bevrijding in de jeugdzorg

  1. Groep Hop zegt:

    Ik reageer na een snelle scan en werd gelijk getriggerd doordat de term gezinsvoogd word gebruikt. Het wordt tijd dat we allen de wettelijke juiste naam gaan gebruiken voor een persoon die een OTS of UHP of voorlopige voogdij uitvoert.

    Dit is voogdijwerker. Artikel 1 uitvoeringsbesluit Wet op Jeugdzorg. Deze naam voorkomt verwarring omtrent gezag bij derden en misbruik door de “zogenaamde jeugdbeschermers en gezinsvoogden” die zich te pas en te onpas voogd noemen waardoor ouders en kinderen buitenspel gezet worden. Helaas een feitelijke werkelijkheid waardoor we alle nu paal en perk moeten stellen aan deze term.
    Dit klemt te meer nu zelfs rechters van de rechtbank Groningen en het Gerechtshof Leeuwarden dit gewoon vinden en daarmee de wet negeren en daarbij ouders schofferen. Ook de raad voor de kinderbescherming Noord Nederland vond dat dit maar gewoon moet kunnen want dat doen we nu al zo lang. Ik begrijp nu waarom we savannah en in Nederland hebben gehad. Het falende instituut Raad voor de Kinderbescherming die niet in staat blijkt te zijn zorgvuldige op waarheid gebaseerde raadsrapporten te produceren waardoor kinderen en gezinnen de dupe worden van onnodig en onterecht overheidsoptreden in de persoonlijke levenssfeer.
    Het kwaliteitskader door de regering besloten geeft deze organisatie een vrijbrief tot prutswerk en onzorgvuldigheid, wat de medewerkers dan ook vol furie blijven doen. Ik mag alle leugens opschrijven want het kwaliteitskader beschermt mij. En als het de regering niet is dan is er altijd nog de Raad van State die met haar waardeloze uitspraken de WOB voor burgers om zeep helpt en Bjz steunt in haar ontransparante werkwijze.

    Zij menen dat alle gedragswetenschappers zo zijn te vinden in het openbare BIG register. Zij staan hiermee zo ver van de realiteit af dat het een schande is dat deze organisatie nog bestaansrecht heeft. In het indicatiebesluit staat niet de naam van de gedragswetenschapper en zeker niet het BIG nummer laat staan de naam (veelal meisjesnaam) waarmee de betreffende gedragswetenschapper geregistreerd staan.

    Groep Hop

  2. Anoniem zegt:

    Vooral nog meer academische opleidingen binnen het werkveld. Van die lui die alleen maar van achter een bureautje hun werk kunnen doen …

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s