“We need to talk about Kevin en Karst en Tristan en Anders en…”

Eindelijk ben ik weer eens naar de film geweest, en dan ook nog een met forensische signatuur—nou zeg maar gerust: het rode goedje spat letterlijk van het doek af. Het boek “We need to talk about Kevin” van Lionel Shriver uit 2003 is verfilmd door regisseuse Lynne Ramsay, met Tilda Swinton in de hoofdrol.

 Image

Hier in het kort de plot: Eva Katchadourian was voor ze kinderen kreeg een avontuurlijke schrijfster van reisverhalen. Maar dan wordt ze verliefd op Franklin en krijgt kinderen. Eerst een jongen (Kevin) en acht jaar later nog een meisje (Celia). Een koningsgezin, volgens het cliché, maar het betekende wel het einde van de oude, wilde Eva.

Aan het begin van de film is duidelijk dat Kevin (gespeeld door Ezra Miller) in de gevangenis zit na het plegen van een massamoord op zijn middelbare school. Daarvóór heeft hij zijn vader en zijn jongere zusje vermoord, allen met een high tech pijl en boog. In de film zien we vervolgens in talrijke flashbacks dat de band tussen moeder en zoon Kevin altijd moeizaam is geweest. Kevin was een extreem lastig kind. Een huilbaby, die later halsstarrig weigert zindelijk te worden, en zijn moeder waar en wanneer maar mogelijk het bloed onder de nagels vandaan haalt. Er ondertussen wel altijd voor zorgend dat zijn goeiige vader dat niet doorheeft.

Eva is in de flashbacks te zien als de gekwelde moeder, die zich afvraagt of zij niet medeschuldig is aan het bloedbad. Franklin (gespeeld door John C. Reilly) is zo sympathiek dat je hem (bijna) vergeeft dat hij als vader wel heel makkelijk de kant van zijn zoon kiest. Voor Franklin lijkt het belangrijker om de schone schijn van het perfecte gezinnetje op te houden dan om ‘te praten over Kevin’.

Als Celia’s hamster plotseling dood is en Celia blind is geworden aan één oog door contact met een agressief schoonmaakmiddel, vermoedt Eva dat Kevin hier de hand in heeft. Eva’s achterdocht en Franklin’s neiging om zijn zoon te verontschuldigen, leiden uiteindelijk tot forse relatieproblemen.

De film eindigt twee jaar na de massamoord. Eva bezoekt Kevin in de gevangenis. Hij is angstig omdat hij spoedig overgeplaatst zal worden naar een gevangenis voor volwassenen. Eva vraagt hem waarom hij de moorden heeft gepleegd en hij antwoordt dat hij niet meer weet waarom. Het is een van de weinige keren dat Kevin en zijn moeder echt contact hebben.

De film is spannend en heeft iets van een horror-movie, maar zit vooral vol met diepere lagen en roept vragen op. De focus van de film ligt bij de onmacht van de moeder, niet bij de zoon. Toch vraag je je af wat er met hem aan de hand is: nature en/of nurture? Eva wordt door de mensen in haar buurt gehaat en gepest omdat zij de moeder is van een massamoordenaar. Is dat fair? Is zij niet minstens zo getraumatiseerd als alle andere slachtoffers van het bloedbad? Eva laat haar zoon niet in de steek, ondanks wat hij heeft aangericht. Ze probeert hem te begrijpen, ze zoekt naar antwoorden, ze blijft contact met hem zoeken.

Er is een verontrustend aspect dat ik in geen van de filmrecensies die ik over Kevin gelezen heb, ben tegen gekomen. Dat is de vraag of het ethisch is om een bloedige massamoord waarbij gebruik wordt gemaakt van pijl en boog (een noviteit; we zien Kevin er regelmatig in de tuin mee oefenen) te verfilmen. Het zou ontspoorde geesten op ideeën kunnen brengen. Uit eerdere gevallen, bijvoorbeeld Tristan van der V. de dader van de massamoord in Alphen aan den Rijn in 2011, is bekend dat massamoordenaars zich vaak laten inspireren door (films van) eerdere massamoorden. De filmpjes van Eric Harris en Dylan Klebold schietend op Columbine High School gingen de wereld over. Films en gewelddadige videospellen zijn nooit de enige oorzaak, maar ze kunnen wel een bijkomende rol vervullen in de cocktail van factoren, zoals psychische stoornissen (bijvoorbeeld, paranoïde psychose, psychopathie), het gevoel een outcast te zijn, en recente mislukkingen of afwijzingen, die de daders over de drempel doen stappen. Als er over een paar jaar voor het eerst een massamoord met pijl en boog plaatsvindt, zullen mensen toch aan Kevin moeten denken.

Voor lezers die zich verder willen verdiepen in de mind van massamoordenaars is er sinds kort een nieuw boek op de Nederlandse markt:

Onder andere te bestellen via: http://www.kok.nl/authors/index/details/id/99421

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Veiligheid & terrorisme, Wetenschap & Maatschappij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op “We need to talk about Kevin en Karst en Tristan en Anders en…”

  1. Allereerst mijn complimenten voor Dhr. Ameling en zijn blog. Ik hoorde hem praten in de laatste uitzending van Tros nieuwsradio over zware criminelen en de aantrekkingskracht die zij hebben op jonge vrouwen die zelfs ‘zwanger’ willen worden van deze mannen. Want dat laat het verschijnsel zien; het zijn meestal vrouwen die op dit soort mannen vallen. Ernst Ameling zou zich graag meer willen verdiepen in de drijfveren van deze vrouwen! Ik heb in 2000 BEYOND REASON gemaakt voor NCRV- Dokument, over een lange penvriendschap (en verliefdheid) van een Nederlandse vrouw en een man op death row in Starcke Florida. De film laat ook zien hoe alle betrokkenen bij de gruwelijke moord op een 6 jarig kind worstelen met dit gegeven. Ik bied aan de film op te sturen, mocht hij hier interesse voor hebben. (zie ook mn website info hierover.) Verder heb ik drie jaar geleden contact gehad met de Pompe kliniek te Nijmegen een evenknie te maken van het Amerikaanse gegeven. Intern was men erg enthousiast meer openheid te geven over het TBS systeem, maar het stuitte op weerstand bij het department, zoals de staf dit zo mooi noemt. Het Min. v. Justitie voelt zich (nog) niet vrij openheid van zaken te geven.

    • dag Marijke,
      Ik denk dat je je vergist; dit blog is niet van de heer Ameling, maar van een aantal onderzoekers van de sectie Forensic Psychology van de Universiteit Maastricht. Ik kende je documentaire niet, maar hij klinkt interessant, en ik denk dat wij hem goed in ons onderwijs aan studenten Forensic Psychology kunnen gebruiken. De problematiek van de vrouwen die op ‘foute mannen’ vallen, c.q. reddersfantasieen hebben, c.q. partners in crime van hen worden, is van alle tijden.
      Is het mogelijk om een exemplaar van je film te ontvangen? Mijn mailadres is: Corine.deRuiter@maastrichtuniversity.nl. Postadres: Sectie Forensic Psychology, UM, Postbus 616, 6200 MD Maastricht. Namens de studenten: alvast veel dank! Corine

  2. Op 30 november 2012 vond op een college in Casper, Wyoming een zgn. murder-suicide plaats met gebruik van een pijl en boog: http://www.thecollegefix.com/post/12109. Ik was het nog niet vaker tegengekomen in het nieuws.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s