Het rariteitenkabinet in oktober

Op nummer 1 staat Scott Bolzan, de 49-jarige ex-assuradeur, die momenteel met zijn boek My Life, Deleted een tournee maakt langs de Amerikaanse talkshows. Jawel, Bolzan verscheen ook bij Dr. Phil, waar hij nog eens uitlegde hoe het allemaal zo was gekomen. In december 2008 gleed Bolzan uit op de plee van zijn kantoor en smakte met zijn hoofd tegen de grond. Toen hij in het ziekenhuis wakker werd, zat er aan zijn bed een blonde vrouw: zijn echtgenote Joan. Hij herkende haar niet. Afgezien van de laatste seconden voor de smak, was hij eigenlijk zo’n beetje alles vergeten: de namen van zijn kinderen, hoe je moet golven, wat een tv doet enzovoorts. Geen nood. Zijn vrouw leerde hem alles opnieuw. Enne, dusdoende werd hij andermaal verliefd op haar. Ach, kan het mooier? Uit diepe dankbaarheid schreef Bolzan dat boek. Je kunt hem als spreker inhuren via HarperCollins Speaker Bureau. Of hij dan ook vertelt dat allerlei instanties jacht op hem maken wegens bedriegelijke bankbreuk? Vast niet. Net zomin als hij zal uitleggen dat zijn geheugenverlies zich onttrekt aan de Wet van Ribot. Anders dan de Wet dicteert, raakte Bolzan zijn oude herinneringen, maar niet zijn meest recente herinneringen kwijt. Curieus. Om niet te zeggen: ronduit onmogelijk. Zie:
http://www.nypost.com/p/news/national/memory_loss_is_hi_gain_gHTv07ubLO3cwLjCKygq7L

Op plaats 2 staat Annette Morales-Rodriguez uit Milwaukee. Begin oktober schreef haar man op zijn Facebook pagina: “gisteren werd mijn zoon geboren, maar hij stierf al na een uur. Hij zou zo schattig zijn geweest. Mijn vrouw is er kapot van.” Ze was er in zekere zin ook kapot van, maar dat had meer te maken met haar arrestatie. Maanden lang had Annette Morales-Rodriguez haar familie wijs gemaakt dat ze zwanger was. Haar man wilde zo graag nog een kind. Maar, ai, simuleren dat je zwanger bent is linke soep, want er bestaat dan een natuurlijke einddatum en daar hoort een baby bij. Morales-Rodriguez loste het probleem op door de zwangere Maritza van de straat te plukken en haar onder valse voorwendselen naar haar huis te brengen. Daar sloeg ze Maritza met een honkbalknuppel bewusteloos en voerde toen met een Exacto-mes een keizersnede op haar uit; althans ze imiteerde wat ze daarover op Discovery Channel meende te hebben gezien. Het lijk van Maritza werd opgeborgen en vervolgens belde Morales-Rodriguez het alarmnummer om te melden dat ze onder de douche een miskraam had gehad. Het illustreert allemaal dat sommige simulanten bereid zijn om heel ver te gaan. Zie:
http://www.huffingtonpost.com/2011/10/11/annette-morales-rodriguez-fetus-snatcher_n_1005345.html

En dan op 3, terug van weg geweest, maar nu in een hele nieuwe gedaante: Sybil. Sybil gold lange tijd als het prototypische geval van de Meervoudige Persoonlijkheids Stoornis (MPS). Van het boek (Sybil) dat psychiater Wilbur en journalist Schreiber in de jaren zeventig over haar schreven werden 6 miljoen exemplaren verkocht. Het boek markeerde het begin van een ware epidemie, waarbij alleen al in de VS de teller in de buurt van de 40.000 MPS patiënten kwam. De meesten zeiden dat te hebben wat Sybil ook had: een hele traumatische jeugd en veel alters. Journaliste Debbie Nathan dook in de dagboeken van Sybil en de therapieverslagen van haar psychiater. Ze praatte ook met de mensen uit hun omgeving. Ze schreef er een ontluisterend boek over (Sybil Exposed). Nathan vertelt bijvoorbeeld hoe psychiater Wilbur patiënt Sybil voortdurend inspoot met sodium penthotal. Zodra Sybil in een roes verkeerde, bewerkte de psychiater haar autobiografische herinneringen: herinneringen aan een amandel-operatie werden omgekat tot herinneringen aan een verkrachting. Ook werd Sybil bijgepraat over de zestien alters die er in haar hoofd zouden zitten. “Maar ik heb geen meervoudige persoonlijkheid; ik heb dat alleen maar gespeeld; ik heb het gelogen” zei Sybil op zeker moment tegen haar psychiater. Nee, nee, vond Wilbur, zo moest ze dat toch niet zien: Sybil had wis en waarachtig een MPS; ze was alleen in de ontkennende fase. Kijk, zo kon Wilbur een spannend boek over Sybil schrijven. Het sprak meer tot de verbeelding dan een saai verhaal over wat Sybil echt had: de ziekte van Addison-Biermer. De essentie daavan is het onvermogen om vitamine B12 op te nemen, wat zorgt voor een cascade aan symptomen waaronder vermoeidheid, depressie en angst.

De International Society for the Study of Trauma and Dissociation reikt om de zoveel tijd nog steeds de Cornelia B. Wilbur Award uit. De Society moet die voortaan maar reserveren voor de shrink met de stomste diagnostische misser. Zie
http://online.wsj.com/article/SB10001424052970204524604576609350972680560.html?mod=WSJ_Opinion_LEFTTopOpinion

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s