Onschuldig in een politiecel

“Het begint”, zei de Amerikaanse psychiater Robert Simon, “meestal met een klop op de deur ‘s morgens vroeg en wat dan volgt is een Kafkaëske ervaring.” Simon schreef het in zijn artikel over valse aangiften en hun gevolgen. De strekking ervan is dat voor de onschuldige die in de politiecel belandt, zulke gevolgen langer aanhouden dan het moment van invrijheidstelling. Simons beschrijving past naadloos bij het geval van de 41-jarige klassenassistent die werkzaam was bij een Heerlense basisschool.

Er leek weinig aan de hand op de Heerlense basisschool. Totdat twee moeders aangifte deden. De klassenassistent zou hun kinderen hebben misbruikt. En zo kwam het dat de politie op zondag 16 januari in alle vroegte op zijn deur klopte en de man meenam. Vijf dagen later kon hij weer gaan. De politie had niets kunnen vinden. De klassenassistent: “Die tijd in de cel is één hel. In het normale leven kun je je daar geen voorstelling van maken. Je twijfelt aan alles.” Maar daar hield het niet mee op. De man werd tussentijds ontslagen, z’n uitkering is stopgezet en in de buurt waar hij woont circuleren volop geruchten. Zijn leven is voorlopig grondig ontwricht.

Het geval van de klassenassistent roept allerlei vragen op. Waarom duurde het vijf lange dagen voordat de Heerlense rechercheurs tot de conclusie kwamen dat hij niets op zijn kerfstok had? Brachten ze de verdachte al heel snel tot bij het punt van zelf-belastende verklaringen en misleidden de rechercheurs zichzelf daarmee? Een andere vraag is waarom de politie op basis van wat toch magere aangiften moeten zijn geweest, overging tot een opzichtige arrestatie. Waren de Heerlense zedenrechercheurs trigger happy vanwege de zaak van het Hofnarretje?

We kunnen veel leren van een nauwgezette reconstructie van het Heerlense voorval. Als je Oliver Sacks’ verhaal over de blinde masseur Virgil kent – To See And Not To See – weet je op voorhand wat in zo’n reconstructie een prominente plaats zal krijgen: het feit dat de Heerlense klassenassistent nagenoeg blind is. Blinde mensen zijn anders. Al was het maar omdat ze soms hun handen nodig om anderen te herkennen. In een wereld die hun beperking niet snapt, kan dat snel verkeerd worden uitgelegd. Dan is anders zijn hoogst verdacht.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Onschuldig in een politiecel

  1. R. Nijssen zegt:

    Geachte heer Merckelbach,

    Onderzoek doende voor mijn scriptie kwam ik op deze site. Ik las met genoegen uw artikel “Onschuldig in een politiecel”. U haalde hier Robert Simon aan, dat is precies wat ik zoek. Kunt u wellicht aangeven in welk artikel hij hetgeen u aanhaalde heeft besproken?

    Alvast hartelijk dank voor uw antwoord.

    Met vriendelijke groet,

    Ralf Nijssen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s