Van Journalist Naar Forensisch Psycholoog: Interview met Karen Franklin

Dr. Karen Franklin (KF) is forensisch psycholoog in Californië, treedt vaak op als getuige-deskundige en schrijft sinds 2007 de veel gelezen en vaak geprezen blog: “In the news: Forensic psychology, criminology, and psychology-law.” Tijd voor een interview.

Kunt u wat statistieken geven over uw blog?

KF: Toen ik zeven jaar geleden begon met mijn blog was dat uit nieuwsgierigheid. Ik kon toen niet voorzien dat het zo zou gaan groeien en deze schaal en omvang zou aannemen. Nu, bijna duizend posts later, heeft deze blog samen met mijn schaduw-blog bij Psychology Today (“Witness”) zo’n 700.000 hits, en het aantal abonnementen blijft maar stijgen. Maar belangrijker dan het aantal abonnementen vind ik de achtergrond van de lezers. Ze komen uit allerlei disciplines; het zijn advocaten, professoren, onderzoekers, criminologen, studenten en mensen die geïnteresseerd zijn in beleidszaken. De meesten komen uit de Verenigde Staten, Canada, Engeland en Australië. Maar daarnaast gaat het om talloze andere landen, van Saoedi Arabië en Turkije tot Schotland en Litouwen. En Nederland natuurlijk.

We lazen dat u uw carrière bent begonnen als journalist. In uw artikel “wat nodig is om forensisch psycholoog te worden” schrijft u dat een excellente schrijfstijl een van die dingen is. Had u zelf profijt van uw achtergrond als journalist? Vindt u dat studenten forensische psychologie een cursus journalistiek zouden moeten volgen?

KF: Mijn opleiding in de journalistiek was van grote waarde (en het is wat me ertoe bracht om deze blog te beginnen. Als schrijven in je bloed zit, is het moeilijk om het te laten). Ik geef ook les aan studenten en ik heb wel gemerkt dat velen zich niet realiseren hoe belangrijk een precieze schrijfstijl voor forensisch psychologen is. Getuige-deskundigen komen er maar in een klein deel van de strafzaken aan te pas. Maar als ze worden ingeschakeld, levert dat bijna altijd een rapport op. Onze reputatie rust dus voor een belangrijk deel op de schriftelijke stukken die we aanleveren. Ik denk niet dat een cursus journalistiek onderdeel zou moeten zijn van psychologie-opleidingen. Maar ik ben er wel voor om meer geconcentreerde aandacht te besteden aan schrijf- en rapportagevaardigheden van studenten.
Overigens: dat stuk over wat er voor nodig is om forensisch psycholoog te worden, is mijn meest gelezen post. Het laat zien hoe populair dit veld is.

U schrijft over veel verschillende onderwerpen: over psychologische tests (35x), getuige-deskundigen (81x), rechterlijke dwalingen (60 x), malingeren (27 x)….Welk onderwerp houdt u het meest uit de slaap?

KF: Ik kan niet zeggen dat een bepaald onderwerp me uit de slaap houdt. Maar een overkoepelend thema van mijn blogs is wel hoe allerlei instituties forensische psychologie misbruiken om dubieuze beslissingen van een wetenschappelijke façade te voorzien. Een voorbeeld: hier in de Verenigde Staten zien we hoe een omineus label als “psychopathie” wordt gebruikt als rechtvaardiging om jongeren op te sluiten in gevangenissen voor volwassen gedetineerden met levenslang. Het is alarmerend als psychologen in zulke gevangenissen het spel mee spelen vanuit de gedachte dat ze een hoger doel dienen. Dit was ook het onderwerp van de keynote speech die ik een paar jaar geleden gaf voor de Australische vereniging van forensisch psychologen. Het is een gevaarlijk hellend vlak. Het eindigt ermee dat de American Psychological Association besluit om psycholoog John Leso niet te straffen voor zijn deelname aan een blatante overtreding van de mensenrechten, namelijk het martelen van gevangenen in Guantanamo Bay.

Apropos malingeren: een paar jaar geleden schreef u een artikel over de 22-jarige meneer Chavez, die tot 25 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld omdat hij in de war was en met een wapen rondliep dat ie af en toe liet afgaan. De gevangenispsych kwam aan de rechtbank uitleggen dat Chavetz een malingerer was. Maar u ontdekte als getuige-deskundige dat die opinie gebaseerd was op een test (de SIRS) die de psych verkeerd had gescoord. Dat is een nogal ontluisterend verhaal. Denkt u dat dit vaker voorkomt?

KF: jawel, ik denk dat het vaker voorkomt. Overal waar concentraties zijn van mensen zonder macht en geen stem – gevangenissen en psychiatrische inrichtingen – zul je uitwassen tegenkomen. Dat is wat Piper Kerman zo mooi illustreerde in haar  Orange is the New Black, een bestseller over haar jaar in een vrouwengevangenis.
Professionals in inrichtingen en gevangenissen lopen het risico dat ze zelf geïnstitutionaliseerd raken en de menselijke waardigheid uit het oog verliezen. Neem Franklin Frye, een man die 40 jaar opgesloten zat in een gesticht omdat hij ooit een ketting van 20 dollar had gestolen. Hij is nu 70 jaar oud en uiteindelijk heeft iemand ontdekt dat hier iets niet klopt. Ik bedoel: hoe kan zoiets? Waarom werd dit niet eerder opgemerkt?

Wat we prachtig vinden zijn uw posts over het verschijnsel dat de bedenkers van risicotaxatie-instrumenten vaker met hallelujah-statistieken over hun tests komen aanzetten dan onafhankelijke onderzoekers. Maar het is ook wel deprimerend. Denkt u bij tijd en wijle niet: snel terug naar de journalistiek?

KF: ik stapte uit de journalistiek toen de krant, waarvoor ik werkte werd opgekocht door een keten die alleen maar in winst was geïnteresseerd. Dat fenomeen zie je nu in de hele krantenwereld. Rupert Murdoch’s imperium omvat de hele aarde en de eigenaar van Amazon heeft net de Washington Post gekocht. Die aankoop is voor mij iconisch. Toen ik studeerde, hadden we de hoogtijdagen van de onderzoeksjournalistiek; de Washington Post journalisten Bob Woodward en Carl Bernstein golden als rolmodel omdat ze het Watergate-schandaal hadden opengelegd.
Dus nee, ik betreur het niet dat ik de journalistiek vaarwel heb gezegd. Kijk, ik kan altijd mijn blog schrijven.

En een boek schrijven waarin u al die mooie posts samenbrengt?

KF: heb ik wel over gedacht. Maar ik moet er de tijd voor vinden.

Dank voor dit interview, dr Franklin!

KF: graag gedaan.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Van Journalist Naar Forensisch Psycholoog: Interview met Karen Franklin

  1. Mooi interview, Harald! Het forensische wereldje heeft kritische geesten als dr. Karen Franklin hard nodig, want inderdaad, het gevaar dat “allerlei instituties forensische psychologie misbruiken om dubieuze beslissingen van een wetenschappelijke façade te voorzien” blijft op de loer liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s